కలలే అలలై కలిసాయి నిన్నే
మదిలో మధువై మురిసాయి మరులేఎలా ఎలాగ అంటోంది మది
నిజమే జరిగేను అంటోంది నా ఎద
మరిచింది లేదు తలవంది లేదు ప్రతిక్షణం
పదునైన నీ చూపు ప్రియమైన నీ పిలుపును అనుక్షణం
ఏ నేలనున్నా ఏ పిలుపువిన్నా నీ నామమే
మమతల కొలువైన నీవే నా మనుగడకు మార్గం
నీ పిలుపు వినాలని నీ మోము దర్శించాలని ఆశ
గడియ గడియను నీ పాదాల చెంత ఉంచాలని ఉబలాటం
నా జీవన జ్యోతీ నా ఆశల ఆక్రుతీ
అనురాగపు ఆలయమా అర్చనలేని ఓ ఆదిశక్తీ......
నీవాడను నేను....నీ కొరకు వేచిఉంటాను నేను...
నా తుది శ్వాస వరకు....
------ప్రభాకర రావు కోటపాటి
No comments:
Post a Comment