రోజులు గడిచిపోతున్నాయి జ్ఞాపకాలుగా మారి.... 
జ్ఞాపకాలు గుర్తుకొస్తున్నాయి మధుర స్మృతులుగా మారి.... 
మధుర స్మృతులు అలరిస్తున్నాయి ఆనంద సంద్రాలుగా మారి... 
ఆనంద సంద్రాలు పొంగుతున్నాయి కోటిసరాగాలుగా మారి..

కోటిసరాగాలు వినిపిస్తున్నాయి వీనులవిందులుగా  మారి...

వీనులవిందులు చేరుతున్నాయి హృదయస్పందనలుగా మారి.. 

హృదయస్పందనలు కలవరిస్తున్నాయి నీ నామావళిగా మారి...

జల జల జారే జలపాతపు సవ్వడి లా...

అప్పుడే ఉదయిస్తున్న ప్రభాత సూర్యుని వెలుగులా..

ఎండిపోయిన నేలపై పడి ప్రాణాన్ని నింపే చినుకు రవ్వలా..

రణ గొన ధ్వనులతో రోదిస్తున్న బిడ్డకు జోలపాటలా..  

తుఫానులో దారి తప్పి సంచరిస్తున్న నావకు ఒడ్డుకు చేరే సహాయములా..

కనిపించి తలపించి అలరించే నీ నవ్వు చూస్తూ ఉండాలని ఉంది ఎల్లవేళలా...

నీవాడను నేను....నీ కొరకు వేచిఉంటాను నేను...

 కలలే అలలై కలిసాయి నిన్నే

మదిలో మధువై మురిసాయి మరులే
ఎలా ఎలాగ అంటోంది మది
నిజమే జరిగేను అంటోంది నా ఎద
మరిచింది లేదు తలవంది లేదు ప్రతిక్షణం
పదునైన నీ చూపు ప్రియమైన నీ పిలుపును అనుక్షణం
ఏ నేలనున్నా ఏ పిలుపువిన్నా నీ నామమే
మమతల కొలువైన నీవే నా మనుగడకు మార్గం
  

నీ పిలుపు వినాలని నీ మోము దర్శించాలని ఆశ
గడియ గడియను నీ పాదాల చెంత ఉంచాలని ఉబలాటం
నా జీవన జ్యోతీ నా ఆశల ఆక్రుతీ
అనురాగపు ఆలయమా అర్చనలేని ఓ ఆదిశక్తీ......
నీవాడను నేను....నీ కొరకు వేచిఉంటాను నేను...
నా తుది శ్వాస వరకు....
                               ------ప్రభాకర రావు కోటపాటి